Η απάντηση στην απορία «γιατί η αντιπολίτευση δεν “σηκώνει κεφάλι” δεν χρειάζεται βαθυστόχαστες αναλύσεις είναι απλή και ενοχλητική: δεν επιβραβεύεται η απουσία.
Μόνο κοινωνίες σε προχωρημένη παρακμή, όπου το θυμικό έχει εκτοπίσει τη λογική, χειροκροτούν εκείνους που δεν εμφανίζονται και δεν επιτελούν το θεσμικό τους έργο με πιο κραυγαλέα την απουσία τους, από εκεί όπου υποτίθεται ότι θα έπρεπε να πρωταγωνιστούν στο Δημοτικό Συμβούλιο και τη Λογοδοσία
Οι στοιχειωδώς σκεπτόμενοι δεν τιμούν τους απόντες. Τους εγκαλούν.
Η ανύπαρκτη αντιπολίτευση δεν είναι απλώς ένα πολιτικό πρόβλημα, αλλά ένα θεσμικό «κακό» που πλήττει την εύρυθμη λειτουργία του δήμου και την ποιότητα της τοπικής δημοκρατίας
Η έλλειψη θεσμικού εκτοπίσματος και η ανάλωση σε στείρα καταγγελτική ρητορική με “τουφεκιές στον αέρα” οδηγεί σε «αντιπολιτευτικό κενό», το οποίο δεν προσφέρει ουσιαστικές εναλλακτικές λύσεις.
Το βασικό πρόβλημα της αντιπολίτευσης είναι ότι δεν είναι σε θέση να αντιπολιτευτεί, γιατί αποτελείται από φορείς των ασθενειών από τις οποίες ήταν απολύτως απαραίτητο να θεραπευτεί ο Δήμος
Κι αφού η δημοτική αντιπολίτευση αδυνατεί για την συγκρότηση και άρθρωση ενός ισχυρού ,ενιαίου και πειστικού εναλλακτικού πολιτικού αφηγήματος, δεν κάνει για τη δουλειά.
Κι έτσι πορευόμαστε με μια Δημοτική Αρχή που παίζει μπάλα μόνη της και παίζοντας μόνη της, κερδίζει, ακόμα κι όταν ανταλλάσσει πασούλες στη σέντρα.
Και μπράβο της…