Η ανακοίνωση του Δήμου Ακτίου-Βόνιτσας στις 17 Αυγούστου, με αφορμή την απόρριψη ασφαλιστικών μέτρων σχετικά με την κρίση υδροδότησης, δεν ήταν απλώς ατυχής· ήταν πολιτικά και κοινωνικά προκλητική. Ο Δήμος, αντί να αναλάβει τις ευθύνες του και να προτείνει λύσεις, προτίμησε να επιτεθεί στην Πρέβεζα και να αμφισβητήσει δικαστικές αποφάσεις.
Και όλα αυτά τη στιγμή που οι κάτοικοι της περιοχών της Βόνιτσας (Περατιά, Πλαγιά, Αγ. Νικόλαος, Άκτιο κ.α.) δοκιμάζονται με συνεχείς διακοπές νερού, εξαιτίας της εξάρτησης από τις πηγές Αγίου Γεωργίου στον Δήμο Ζηρού της Πρέβεζας. Πηγές που ανήκουν σε άλλη Περιφέρεια, και οι οποίες βρίσκονται στα όρια αντοχής λόγω βλαβών, πυρκαγιών και λειψυδρίας.
Η μεγάλη αντίφαση
Την ώρα που ένας Δήμος «διψά» και εξαρτάται από τις ορέξεις και τα προβλήματα ενός διαδημοτικού δικτύου, εντός των διοικητικών του ορίων βρίσκεται η πηγή «Κορπή», στη θέση Παπαγιάννη Μοναστηρακίου, αναγνωρισμένη από το Υπουργείο Υγείας (ΦΕΚ Β’ 639/24-8-1993) ως φυσικό μεταλλικό νερό.
Η πηγή αυτή έχει παραχωρηθεί για εκμετάλλευση στη Nestlé Ελλάς, η οποία εμφιαλώνει εκατομμύρια λίτρα ετησίως για εμπορική χρήση. Δεν στοχοποιούμε την εταιρεία — πρόκειται για μία από τις πιο καταξιωμένες στον χώρο της, με σημαντικό αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία και εμφανή δέσμευση στην εταιρική κοινωνική ευθύνη — αλλά επισημαίνουμε την εμμονή του Δήμου να αγνοεί την προτεραιότητα της ύδρευσης των πολιτών, καθώς οι κάτοικοι του δήμου αντιμετωπίζουν προβλήματα ακόμη και για βασική οικιακή κατανάλωση.
Το Σύνταγμα και ο νόμος είναι ξεκάθαροι
Σύμφωνα με τον ν. 3199/2003, που ενσωμάτωσε την Οδηγία 2000/60/ΕΚ, το νερό αποτελεί δημόσιο αγαθό και η ύδρευση των πολιτών έχει προτεραιότητα έναντι κάθε άλλης χρήσης, όπως η βιομηχανική ή εμπορική.
Ακόμη και το Σύνταγμα (άρθρο 5 παρ. 5) επιβάλλει την προστασία της υγείας και της ποιότητας ζωής, καθιστώντας την επαρκή ύδρευση αναφαίρετο δικαίωμα.
Με άλλα λόγια: αν ένας Δήμος δεν έχει νερό για τους κατοίκους του, το κράτος και οι αρχές είναι υποχρεωμένοι να επανεξετάσουν τις άδειες εκμετάλλευσης φυσικών πηγών και να δώσουν προτεραιότητα στην κοινωνική ανάγκη.
Η πολιτική αμέλεια της Βόνιτσας
Αντί, λοιπόν, ο Δήμος να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να απαιτήσει:
- τροποποίηση της άδειας χρήσης της πηγής Κορπής,
- δέσμευση μέρους της παροχής για την ύδρευση των δημοτών,
- και συνολική επανεξέταση του καθεστώτος εκμετάλλευσης,
επέλεξε να εκδώσει μια ανακοίνωση που καταγγέλλει τους άλλους και αποποιείται τις δικές του ευθύνες.
Η ουσία
Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για «μάχη στις βάνες» και για νομικές προσφυγές όταν ένας Δήμος μένει χωρίς νερό ενώ μια πηγή εντός των ορίων του χρησιμοποιείται αποκλειστικά για εμπορικούς σκοπούς.
Αυτό δεν λέγεται ούτε «στρατηγική», ούτε «πολιτική διαχείριση».
Αυτό λέγεται παράλειψη καθήκοντος απέναντι στους δημότες.
Η Βόνιτσα έχει το προνόμιο να φιλοξενεί την «Κορπή», μία από τις πιο γνωστές πηγές φυσικού μεταλλικού νερού στην Ελλάδα. Αντί να διεκδικήσει το αυτονόητο —την προτεραιότητα της ύδρευσης για τους κατοίκους της— επιλέγει να κρύβεται πίσω από ανακοινώσεις που φλερτάρουν με την απαξίωση θεσμών και να σπαταλά πολιτικό κεφάλαιο σε αντιπαραθέσεις με γειτονικούς Δήμους.
Η πολιτεία οφείλει να θυμίσει στον Δήμο Βόνιτσας ότι το νερό δεν είναι εμπόρευμα. Είναι δικαίωμα. Και το δικαίωμα των πολιτών προηγείται από κάθε εμφιαλωτήριο.