ΑΝΑΠΟΛΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΘΕΣ

Η ξύλινη σφεντόνα …ακόμα σ αφήνει γλυκιά και πικρή γεύση από μια Ελλάδα που έφυγε για πάντα!


Ακομα αντηχεί στα αυτιά μου η φωνή της μάνας,“δεν θα ρθς το βράδ’ σπιτ’αααα,”,αλλά που να ακούσω,όταν γύριζα κατάκοπος μετά από μια ολόκληρη μέρα κυνηγητό ήμουν ευτυχισμένος χαρούμενος όλο ο κόσμος μου ήταν η ξύλινη σφεντόνα ,μ αυτή μπορούσες να κυνηγήσεις ,να αντιμετωπίσεις οτι κίνδυνο σου τύχαινε να κατατροπώσεις τα καυμένα σπουργίτια που δύσκολα πετύχαινες γιατί ήταν πιο έξυπνα και πιο γρήγορα από σένα,η ξύλινη σφεντόνα σημάδεψε τα παιδικά μας χρόνια,την εφηβεία,όλη την γενιά μας που αυτή ήταν το σύμβολο της ανεμελιάς της όμορφης εποχής…κλείνω τα μάτια και ανεβαίνω ξανά στο δέντρο του γείτονα να πετύχω κάνα καλό σπουργίτι…αλλα πάντα οι μικρές πέτρες τελείωναν μόλις έβρισκα στόχο…και το σπουργίτι πέταγε..η ξύλινη σφεντόνα..ήταν…το σήμα κατατεθεν μιας Ελλάδας που υπάρχει νωπή στην μνήμη μας και σ αφήνει γλυκιά και πικρή γεύση…

Αφήστε ένα σχόλιο

comments

Comment here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.