ΕΠΙΚΑΙΡΌΤΗΤΑ-ΔΙΑΦΟΡΑ

Tαξίδι στο χθες:Βουτιές στα άχυρα ..

%ce%b8%ce%b5%cf%81
Στα μίζερα χρόνια που ζήσαμε την παιδική μας ηλικία η εξασφάλιση του σιταριού από τα χέρσα σιταροχώραφα της γενέτειρας ήταν απαραίτητη για να θρέψει ολοχρονίς την κάθε πολυμελή οικογένεια. Έτσι, όλοι ήταν αναγκασμένοι να ασχοληθούν με την καλλιέργεια του σιταριού.

Τότε, ο θερισμός γινόταν με το δρεπάνι από τους θεριστάδες. Στη συνέχεια τα δεμάτια φορτώνονταν στα ζώα, άλογα, μουλάρια ή γαϊδουράκια και μεταφέρονταν στο ρέμα «Κουτσομύλι», σε μια αλάνα πριν το σημερινό γήπεδο. Εκεί ο κάθε χωριανός μας επέλεγε έναν τόπο κι έφτιαχνε τη δικιά του θημωνιά που τη σκέπαζε με νάιλον, που τότε ήταν δυσεύρετο και πανάκριβο, για να την προστατέψει από τις αρπαχτικές διαθέσεις των πουλιών αλλά και από πιθανή νεροποντή.
Τις θημωνιές φύλαγε ειδικός περιστασιακός φύλακας, έως ότου έρθει η θεόρατη αλωνιστική μηχανή (πατόζα) για να αλωνίσει και να ξεχωρίσει τους κόκκους σιταριού από τα άχυρα, που ένας μακρύς σωλήνας τα εκτόξευε μακριά και σχημάτιζε σωρούς.
Εμείς οι πιτσιρικάδες συμμετείχαμε σε όλη αυτή τη διαδικασία τού αλωνισμού με σκοπό να βρούμε ευκαιρία για να παίξουμε με τ’ άχυρα. Συνήθως κλαιγόμασταν στους δικούς μας για να μας επιτρέψουν να κάνουμε βουτιές στο δικό μας σωρό. Κάποιες φορές μας κάνανε το χατίρι, κάποιες όχι, επειδή ελλόχευε κίνδυνος να καρφωθούμε ή να τραυματισθούμε στα μάτια, στα ρουθούνια και στ’ αυτιά από τα μυτερά κοτσάνια του σταριού.

Οι πιο τολμηροί το σούρουπο που σταματούσε ο αλωνισμός και κουρασμένοι αποσύρονταν οι αλωνιστές, βρίσκανε ευκαιρία και πραγματοποιούσαν τις πολυπόθητες βουτιές, περνώντας έτσι με επιτυχία το τεστ για να είναι αρεστοί και αποδεκτοί στην παρέα.ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΕΥΘΥΜΙΟΥ fthiotikos-tymfristos.blogspot.gr

Αφήστε ένα σχόλιο

comments

Comment here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.